Εἶναι κάποια πράγματα, πού συμβαίνουν στήν ζωή μας, τόσο ὄμορφα, πού δέν θές -διηγώντας τα- νά τά μοιραστῆς μέ  κανέναν ἄλλον ἄνθρωπο. Κάποιοι λένε πώς «ἡ μοιρασμένη χαρά εἶναι διπλή χαρά». Νά, ὅμως, πού μιά μοναδική στιγμή μπορεῖ να σοῦ φανερώση, πώς κάποιες χαρές εἶναι τόσο βαθιά μέσα μας κι ἀξίζει τόν κόπο νά μένουν ἐκεῖ, μέσα στήν ζέση τῆς θερμῆς θαλπωρῆς πού κρύβει μόνον ... ἡ καρδιά! Δέν εἶναι μία στείρα ἐσωστρέφεια ὅλο αὐτό, εἶναι προστασία ἑνός συναισθήματος πού δέν θές νά πάθη τίποτα, οὔτε ἀπό ἕνα τοσοδά μικρό ἀεράκι, ἔστω καί δροσερό ἀνοιξιάτικο, ἔστω καί ζεστό καλοκαιρινό. Εἶναι μία δική σου ὑπόθεση, χωρίς τάσεις ἐγωισμοῦ καί αὐταρεσκείας, εἶναι μία ὑπόθεση πού κρύβει κατιτί πολύτιμο, λόγου χάρη σάν τήν μητρική ἀγάπη. Κατιτί πολύτιμο, μιά ἀγάπη βαθιά, δυνατή, χωρίς φανφάρες κι ἐξάρσεις, μά μέ ἀπίστευτη ἐσωτερική ἔνταση κι ἀλήθεια. Θά διερωτηθῆ κάποιος, μά τόση ἔνταση γίνεται νά κρατηθῆ κρυφή; Κι ὅμως, γίνεται καί πρέπει, διότι εἶναι ἀληθινή! Καί τά ἀληθινά πράγματα τά προσέχουμε τόσο!

   Κι ἄλλωστε, τί νόημα ἔχει ἡ δημοσιοποίησή της; Ἄντε καί τό ἔμαθαν κάποιοι ἀκόμη. Τί παραπάνω θετικό θά προσθέσουν; Ἴσα-ἴσα, ἀντιθέτως, δυό πιθανότητες ὑπάρχουν ή θά ζηλέψουν ή θά παρερμηνεύσουν. Θά ζηλέψουν τήν οὐσιαστική σου ἱκανότητα τῆς ἀγάπης, πού μπορεῖ νά «παράγη» ἡ καρδιά, ὄντες αὐτοί ἀνώριμοι ή ἴσως καί ἀνίκανοι γιά ἕνα τέτοιο δυνατό καί μεγαλειῶδες συναίσθημα. Ή θά παρερμηνεύσουν, ὅταν θά συμβῆ ἕνα «κάτι» νά ξεφύγη τῆς δῆθεν λογικῆς τους καί νά ἀποκτήση ἀξία ἀπίθανα ἀνώτερη ἀπ' ὅλες τίς -κατά βάθος- κάλπικες, μετρίου μεγέθους, χαμηλῆς ἰσχύος,  ὁριοθετημένες μικροκοσμικά καί -σύν τοῖς ἄλλοις- ὑποκριτικές τους φαρισαιίζουσες ἔννοιες, διότι ἔχουν συνηθίσει νά ζοῦν μέ συγκεκριμένα ἄλλοτε λογικοφανή στερεότυπα κι ἄλλοτε σκέτα ἡδονικά πρότυπα, πού δέν ἔχουν σχέση οὔτε μέ τήν λογική ἀλλά οὔτε καί μέ τήν ἀγάπη καί εἶναι μοναχά τύποι καί τρόποι ἀμύνης ἐξαιτίας τῆς συναισθηματικῆς τους ἀγνοίας τους ή καί τῶν μικρόψυχων ἀδικαιολογήτων φόβων τους, συνήθως λόγω ἀπιστίας!

      Ὅταν, εἴτε ἕνας ἄνθρωπος συναντήσει αὐτό τό "ἀνώτερο" κάτι, εἴτε κάποιοι ἄνθρωποι συναντῶνται μέ κοινή "πνευματική" βάση, τότε ἡ θέληση ὑποσυνείδητα φτιάχνει τό πεπρωμένο. Ἔρχεται ἔτσι μιά στιγμή στήν ζωή κάθε ἀνθρώπου πού ἀνυψώνεται στ΄ ἀστέρια, γιατί ἔχει δημιουργήσει κάτι μέ ὅλην του τήν καρδιά καί τήν ψυχή. Δέν ἔχει σημασία ἄν αὐτό διαρκέσει γιά χρόνια ἤ γιά ὦρες… Αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι ὅτι αὐτό ἔχει συμβεῖ! Ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ καί πού ποτέ δέν «ἀνυψώθηκε», ἔστω γιά ἕνα δευτερόλεπτο, εἶναι πεθαμένος ἀπό τήν στιγμή πού ἔχει γεννηθεῖ!